dźwięki obce (cz. 4)

I tak oto dobiegło końca nasze obcowanie z dźwiękami pozaakordowymi: wszelkie dotychczasowe materiały zebrałem na osobnej stronie. W ramach zakończenia przygody z dźwiękami obcymi proponuję kilka ćwiczeń. Zadania uszeregowane są według stopnia trudności, a pobrać je można stąd: dźwięki obce. Powodzenia!  

Helena Dorabialska: omówienie

W dziale LITERATURA zamieściłem omówienie interesującego podręcznika pomocniczego do nauki harmonii. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że jest to najstarsza tego typu pozycja (ćwiczebna), jaką znam. Książka ukazała się w 1927 roku w Warszawie. Autorką Ćwiczeń praktycznych z harmonji jest Helena Dorabialska. Współpracowała z Piotrem Rytlem, ówczesnym wykładowcą harmonii w warszawskim konserwatorium (również autorem cennego podręcznika do nauki harmonii).

sposoby oznaczania akordów

Zdecydowana większość osób uczących się harmonii w Polsce określa treść harmoniczną za pomocą symboli funkcyjnych. Wskazują one, jaką rolę pełni dany akord w danej tonacji. Taki sposób oznaczania treści harmonicznej nazywa się stopniowo-funkcyjny: określamy w nim funkcję (rolę) akordu oraz stopień, na którym budujemy współbrzmienie, np. TVI, °SII obn., D (= V) itp. System ten wprowadził pod koniec XIX w. niemiecki teoretyk Hugo Riemann …

nowy dział

Na stronie pojawił się nowy dział: PODSTAWY: jest to kompendium elementarnej wiedzy harmonicznej. Obszerność tematu oraz szczupłość miejsca nie pozwalają, niestety, na wyczerpujące wyjaśnienia, a jedynie na ogólne zarysowanie problematyki. Co więcej, poszczególne reguły bardzo często różnią się interpretacją w ujęciu poszczególnych autorów, a więc są traktowane z mniejszą bądź większą swobodą. Przygotowując zamieszczone tu materiały, przedstawiłem swój punkt widzenia – do zapoznania się z którym zapraszam.