historyczne źródła harmonii (II)

Druga część wspólnego spaceru po wiekach minionych. Byliśmy już świadkami długiej drogi ewolucji: od jednogłosowego śpiewu średniowiecza, przez narodziny i rozwój wielogłosowości, aż po renesansowe przemiany języka muzycznego. Pojawiły się tercje i seksty, coraz większe znaczenie basu, czterogłosowa faktura, trójdźwięk i chromatyka. Nie były to jeszcze zasady harmonii funkcyjnej w znanym nam kształcie. Były jednak kolejnymi ogniwami tego samego procesu. Pora więc zrobić następny …

D-S: czy to w ogóle możliwe? (II)

D–S: łączenie dominanty z subdominantą. To sztandarowy zakaz, przynajmniej w myśl „szkolnych” reguł. Jednak w określonych przypadkach sztywne, podręcznikowe prawidła tracą swą moc, oficjalnie przyzwalając na niemożliwe. Duga odsłona rozważań na temat możliwości łączenia D–S.

D-S: czy to w ogóle możliwe? (I)

D–S: łączenie dominanty z subdominantą. To sztandarowy zakaz, przynajmniej w myśl „szkolnych” reguł. Jednak w określonych przypadkach sztywne, podręcznikowe prawidła tracą swą moc, oficjalnie przyzwalając na niemożliwe. Kiedyż więc możliwe jest następstwo D–S?

odległość regulatorem

Niedawny wpis z serii wPunkt! okazał się nader inspirujący. Postanowiłem pójść za ciosem i rozwinąć nieco temat. Sprawdzimy, jak odległość między dźwiękami staje się regulatorem harmoniki i kolorystyki. Zapraszam na małą opowieść!

przewroty (VI)

Nastał czas podsumowania. W szeregu artykułów mierzyliśmy się z kwestią akordów w przewrotach. Było przypomnienie zasad ich powstania, omówienie charakterystyki i reguł użycia oraz wskazanie wygodnych miejsc użycia. Każdy z przewrotów to unikalna postać, mająca zastosowanie w ściśle określonym kontekście harmonicznym. Świadome ich wykorzystanie znacząco podnosi wartość opracowania. Zaprezentowany dotąd cykl artykułów został zebrany w całość i jest dostępny → PRZEWROTY.