przewroty (VI)

Nastał czas podsumowania. W szeregu artykułów mierzyliśmy się z kwestią akordów w przewrotach. Było przypomnienie zasad ich powstania, omówienie charakterystyki i reguł użycia oraz wskazanie wygodnych miejsc użycia. Każdy z przewrotów to unikalna postać, mająca zastosowanie w ściśle określonym kontekście harmonicznym. Świadome ich wykorzystanie znacząco podnosi wartość opracowania. Zaprezentowany dotąd cykl artykułów został zebrany w całość i jest dostępny ⇒ PRZEWROTY.  

przewroty (I)

Budowa akordów oraz zagadnienie ich przewrotów ma szerokie zastosowanie w nauce harmonii. W szeregu artykułów spróbujemy uporządkować wiadomości dotyczące postaci akordów. Szczególnie skupimy się na wskazaniu możliwości i korzyści płynących ze świadomego i umiejętnego stosowania akordów w przewrotach. Będzie to, jak sądzę, swoiste kompendium wiedzy.

akordy symetryczne

Jedną z podstawowych reguł systemu dur-moll jest, że akordy buduje się tercjami. Dysponując dwoma rodzajami tercji: małą i wielką otrzymujemy cztery podstawowe tryby trójdźwięków: durowy, molowy, zwiększony i zmniejszony. Swą nazwą, dwa pierwsze nawiązują do dwóch skal: majorowej i minorowej i są strukturami konsonansowymi. Dwa pozostałe są dysonujące i nie mogą stanowić ośrodka (toniki) żadnej tonacji. Nimi właśnie będziemy się dziś zajmować.

Antoni Chlondowski: omówienie

Jako że ostatnio przybliżyłem postać ks. Antoniego Chlondowskiego, postanowiłem pójść za ciosem i rozprawić się z jego podręcznikiem. Nauka harmonji ukazała się w 1929 roku w Przemyślu, jako “zwięźle i przystępnie opracowany” podręcznik dla uczniów szkół organistowskich. Czy wykład Chlondowskiego wniósł coś istotnego dla polskiej szkoły harmonii? Czy autor zdradził sekret swej bogatej i natchnionej metody harmonizacji? I czy rzeczywiście jest to podręcznik “zwięzły i przystępny”? Na pytania te i inne …